Bankacılık faaliyetlerinin önemli bir kısmının dijital kanallara kaydığı günümüzde, dolandırıcılık yöntemleri de çeşitlilik kazanmıştır. Telefon aramaları, mesaj veya siber saldırılar yoluyla dolandırılan mağdurların banka hesaplarından, dolandırıcılar tarafından para çekilebildiği gibi, esasen rızaları olmamasına rağmen manipüle edilerek kredi başvurusu yapmalarına dahi sebebiyet verilebilmektedir.
Bu şekilde maddi ve manevi zarara uğratılan ve hatta malvarlıklarının neredeyse tamamını kaybedebilen kişiler; dolandırıcıların yanı sıra, bu tip saldırılara karşı gerekli önlemleri almayan bankalara karşı da tazminat talepli davalar açabilmektedirler. Özellikle, dolandırıcılar tarafından telefonla aranarak korkutulan veya hattın diğer ucundaki kişinin gerçekten de banka yetkilisi olduğu zannına kapılarak faillerin yönlendirmelerine uyan mağdurlar, bankanın bunun bir dolandırıcılık faaliyeti olduğunu tespit etmesi gerektiğini iddia etmekte ve zararlarının karşılanmasını talep etmektedirler.
Buna karşın, bu davalarda, bankaların genelde “dolandırıcının taleplerini yerine getiren tarafın mağdurun kendisinin olduğu, bu durumda bankaya herhangi bir sorumluluk atfedilemeyeceği” yönünde bir savunmaya başvurdukları göze çarpmaktadır. Ne var ki, Yargıtay’ın ve istinaf mahkemelerinin içtihatları incelendiğinde, bu şekilde yapılan genelgeçer bir savunmanın her ihtilafta kabul görmediği ve somut olayın şartlarının “Banka bunu engelleyebilir miydi?” sorusu çerçevesinde irdelendiği müşahede edilmektedir.
Yazımızda da; dijital bankacılık dünyasında icra edilen dolandırıcılık faaliyetlerinin hukuki rejimi, istinaf mahkemelerinin ve Yargıtay’ın güncel kararları merkezli olarak incelenecek ve bankaların özellikle oltalama saldırılarındaki hukuki sorumluluklarının sınırları ortaya konmaya çalışılacaktır.
1. Bir “Güven” Kurumu Olarak Banka
Türk Ticaret Kanunu m. 18/2’de, “Her tacirin, ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesi gerekir.” düzenlemesine yer verilmiş ve böylelikle tacirler, diğer kişilere nispeten ağır bir sorumluluk rejimine tabi kılınmışlardır. Bu itibarla, tacir unvanına sahip olmayan gerçek kişilerin hukuki işlemlerinde sığınabilecekleri sorumsuzluk gerekçelerinin önemli bir kısmı, tacirler için geçerli bir sebep olarak kabul edilmeyecektir.
Basiretli iş adamından ne anlaşılması gerektiği, Yargıtay içtihatlarında açıklığa kavuşturulmuş haldedir:
“Basiretli bir iş adamı gibi davranma yükümü aslında objektif bir özen ölçüsü getirmekte ve tacirin ticari işletmesiyle ilgili faaliyetlerinde, kendi yetenek ve imkanlarına göre ondan beklenebilecek özeni değil, aynı ticaret dalında faaliyet gösteren tedbirli, öngörülü bir tacirden beklenen özeni göstermesinin gerekli olduğu kabul edilmektedir.”[1]
Nitekim, Yargıtay’a göre; “Tacirin, ticari işletmesiyle ilgili tüm faaliyetlerinde kendi bilgi ve tecrübesinin ötesinde daha yüksek ve objektif bir özen göstermesi, basiretli bir iş adamı gibi tedbirli ve öngörülü davranması gerekir.”[2]
Hukuk sistemimizde tüzel kişi olarak var olan bankalar da tacir unvanını haizdirler. Dolayısıyla, TTK m. 18/2’de düzenlenen “basiretli iş insanı gibi hareket etme” yükümlülüğü, bankalar için de geçerliliğini koruyacaktır.
Ankara BAM 21. HD’nin vurguladığı üzere; “6102 sayılı TTK m. 16 hükmünde yapılan düzenleme uyarınca ticaret şirketleri tacir sayılır. Yasa gereği, bankalar anonim şirket şeklinde kurulduğundan tacir sayılırlar. TTK m. 18/2 hükmünde yapılan düzenleme uyarınca; her tacirin ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesi gerekir.”[3]
Keza Yargıtay’a göre; “Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu uyuşmazlığın bankacılık işlemlerinden kaynaklandığı ve davalı bankanın tacir olduğu…”[4]
Anılan içtihatlardan hareketle, bankaların da diğer tacirlerle aynı şekilde, basiretli bir iş adamı gibi hareket etme yükümlülüğü altında olacağı sonucuna varılacaktır. Ancak bankaların sorumluluk çerçevesi, “basiretli bir iş adamı gibi hareket etmekten” de geniştir. Diğer bir deyişle, kanun koyucu tarafından çeşitli imtiyazlarla donatılan bankalar, basiretli bir tacir olmanın gereklerini yerine getirdiklerini ortaya koysalar dahi bu, sorumluluktan kurtulmaları için her zaman yeterli olmayacaktır. Zira bankalar, bir tacir olmanın da ötesinde; “güven kurumu” vasfını haizdirler. Yargıtay’ca da sıklıkla vurgulanan bu durum, bankaları daha da ağır bir sorumluluk rejimine tabi kılmaktadır.
“Kuruluşları özel izne tabi olan ve faaliyetlerini Devletin tanıdığı imtiyazla yürüten bankalar da birer “güven kurumu” olmaları nedeniyle dürüstlük kuralına ve hakkın kötüye kullanılması yasağına uymak zorundadırlar. Zira bankaların, müşterilerinde yarattıkları güvene ve bankacılık sektörünün yazılı olan veya olmayan ilke, kural ve teamüllerine uygun hareket etme yükümlülükleri bulunmaktadır.”[5]
“Bankalar, özel yasa ile kurulan ve kendilerine alanlarında çeşitli imtiyazlar tanınan, topladıkları mevduatı ve katılım fonlarını sahteciliklere karşı özenle korumak zorunda olan kuruluşlardır. Bankalar sahip oldukları bu vasıfları sebebiyle bankacılık işlemlerinin güvenilen tarafı konumundadırlar. Bu durum, bankaların bir güven kurumu olarak kabul edilmesini ve bankanın sorumluluğunun özel güven sebebiyle ağırlaştırılmasını gerektirir. Bu nedenle bankalar, ağırlaştırılmış sorumluluğun bir gereği olarak objektif özen yükümlülüğü altında bulunmakta olup, buna karşılık hafif kusurlarından dahi sorumludurlar.”[6]
Bu anlamda, müşterilerle kurulan ticari ilişkinin “güvenilen” tarafında yer alan bankaların; bu güven ilişkisinin gerektirdiği önlemleri almamaları, sorumluluklarının doğmalarıyla neticelenebilecektir. Bankaların hangi durumlarda “güven kurumu” olmanın gereklerini yerine getirdikleri değerlendirilirken ise, tabi oldukları sorumluluk rejiminden hareket edilmesi önem arz edecektir.
2. Bankaların Ağırlaştırılmış Sorumluluğu
Bankaların, müşterilerine sundukları ticari hizmet, aynı zamanda kamu hizmeti niteliğindedir. Bu kamu hizmetinden doğan yüksek güvenin muhatabı olan bankaların sorumluluğu, ağırlaştırılmıştır.
“Bankaların sorumluluğu, bir anlamda kamu hizmeti ifa etmeleri nedeniyle kamusal güvene sahip kuruluşlar olarak tanımlanmalarından dolayı ağırlaştırılmıştır.”[7]
Bu itibarla, bankaların; mevduatları sahtecilik faaliyetlerine karşı korumaları;[8] kimlik, resim, imza kontrolü gibi teamül haline gelmiş güvenlik protokollerini uygulamaları[9] ve internet bankacılığı altyapısında gerekli önlemleri almaları[10] gerekmektedir. Bu şekilde, imtiyazlarla beraber sorumluluklarla da donatılan bankalar; yalnızca ağır kusurlarından değil, hafif kusurlarından da sorumlu olacaklardır.
Yargıtay’ın da sıklıkla vurguladığı üzere; “Bankalar, ağırlaştırılmış sorumluluğun bir gereği olarak objektif özen yükümlülüğü altında bulunmakta olup, buna karşılık hafif kusurlarından dahi sorumludurlar.”[11]
Hatta, bazı yüksek yargı içtihatlarında, kusursuz olsalar dahi, bankaların faaliyet alanlarındaki iş ve eylemlerinden sorumlu olabilecekleri karara bağlanmaktadır.
“Sorumluluğun ağırlaştırılmasında dikkate alınan, özen borcuna aykırılıktan doğan sorumluluğun kapsamını genişletmek ve hafif kusurlu ve hatta kusursuz olsalar dahi bankaların faaliyet alanlarındaki iş ve eylemlerinden sorumlu olmalarını sağlamaktır.”[12]
Önemli bir nokta olarak; bankaların sorumluluk rejimi, emredici niteliktedir. Bu bağlamda, özel bir statüde olan bankaların ağırlaştırılmış sorumluluğunu veya hafif kusurdan kaynaklanan tazminat yükümlülüğünü kaldıran sözleşme şartlarının geçersiz olduğu karara bağlanmaktadır.
Yargıtay’a göre; “…bankalar, ağırlaştırılmış sorumluluğun bir gereği olarak objektif özen yükümlülüğü altında bulunmakta olup, buna karşılık hafif kusurlarından dahi sorumludurlar.
Ayrıca, bu sorumluluğu kaldırmaya yönelik sözleşmeler de geçerli değildir. Zira sorumsuzluk sözleşmesi hükümlerine sınırlama getiren ve somut olaya uygulanması gereken 818 sayılı Kanun’un 99/2 ve 100/3 üncü (6098 sayılı Kanun’un 115/3 ve 116/3) maddeleri gereğince, özel yasa ile kuruldukları ve kendilerine alanlarında çeşitli imtiyazlar tanındığı için bankaların, hafif kusurlarından dolayı ortaya çıkan sorumluluğunu kaldıran sözleşme hükümleri geçersiz olacaktır.”[13]
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi de, güncel bir içtihadında bu hususun altını çizmiştir:
“bu sorumluluğu kaldırmaya yönelik sözleşmeler de geçerli değildir. Zira sorumsuzluk sözleşmesi hükümlerine sınırlama getiren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK)’nun115/3 ve 116/3. maddeleri gereğince, özel yasa ile kuruldukları ve kendilerine alanlarında çeşitli imtiyazlar tanındığı için bankaların, hafif kusurlarından dolayı ortaya çıkan sorumluluğunu kaldıran sözleşme hükümleri geçersiz olacaktır.”[14]
3. Dijital Banka Dolandırıcılığında Kusur Dağılımı
Yazımızın bu noktasına kadar, Türk hukukunda bankaların hukuki sorumluluk çerçevesi ortaya konulmuştur. Yazımız özelinde esas belirleyici olan nokta ise, bu sorumluluk rejiminin dijital dolandırıcılık olaylarında nasıl bir yansıma bulduğu olacaktır.
Özellikle, faillerin mağdurlarla doğrudan iletişim kurduğu oltacılık gibi dolandırıcılık girişimlerinde, dolandırıcıların taleplerini yerine getiren mağdurların kusurlarının yanı sıra, bankaların kusurlarının da tartışma konusu yapılması gerekir.
En başta; Yargıtay içtihatlarında, dolandırıcının direktiflerine uyan, şifresini ve gizli kalması gereken bilgileri faille paylaşan müşterinin sorumlu olacağı karara bağlanmaktadır.
“Somut olayda, internet bankacılığı işlemi sırasında davacının kullanıcı adı ve şifresi kullanılmış bulunmasına ve bu bilgilerin davalı bankanın bilgisayar sisteminden öğrenilmediğinin belirlenmiş olması nedeniyle, davacı müşterinin şifrenin kötüniyetli üçüncü kişiler eline geçmemesi için gerekli önlemleri almış olduğunu ispatlamış olması gerekir.
O halde, mahkemenin davacının kusuruna yönelik gerekçesi yerinde olmayıp, somut olayda davacının müterafik kusurunun bulunup bulunma-dığının değerlendirilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.”[15]
Ancak, müşterinin failin dolandırıcılık faaliyetini şifre paylaşarak veya başka bir şekilde kolaylaştırmış olması, bankanın sorumluluğunun doğmayacağı anlamına gelmemektedir; zira banka, birçok durumda müşterinin mevduatını müşterisinden dahi korumak durumundadır. Yargıtay uygulamasına göre, aksi bir durumda müterafik kusur söz konusu olacak ve zarar, banka ve müşteri arasında kusur oranında paylaşılacaktır.
“Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın güvenlik önlemlerini müşterilerinin kullanım tercihlerine bırakıp, bunları zorunlu tutmadığı, internet bankacılığı teknik ve güvenlik yönteminin çalınmış bilgiler ile işlem yapmaya elverişli olduğu, kullanıcı isim ve parolası üçüncü kişiler tarafından ele geçirilse bile davalı bankanın davacı hesaplarındaki paranın internet yoluyla başka hesaplara aktarılmasını engelleyecek teknolojik altyapıyı sağlayabilecekken gerekli önlemleri almadığı, ağırlaştırılmış özen borcu altında bir güven kurumu olan bankaların en hafif kusur ve ihmallerinden sorumlu oldukları hususu gözetilerek davacı zararının oluşumunda hafif kusurlu bulunan davalı bankanın sorumlu olduğu, davacının da internet bankacılığı işlemlerinde kullandığı şifre gibi kişisel bilgilerini gerektiği gibi koruyamaması nedeniyle BK’nun 44. maddesi kapsamında müterafik kusurunun bulunduğu, bu nedenle davalının sorumlu olduğu kısımdan 1/3 indirim yapıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 18.714 TL’nin 29.11.2006 tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.”[16] (Yargıtay, 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/8126, K. 2011/1034, T. 01.02.2011)
Dolayısıyla, herhangi bir sorumluluğunun doğmaması için, bankanın, özetle;
- Müşteri davranış profili açısından olağan dışı olarak değerlendirilebilecek işlemlere karşı etkili bir savunma sistemi kurması ve bunu işletmesi,[17]
- İşlem yapanın gerçekten müşteri olup olmadığının tespit edilebileceği önleyici altyapıyı sağlaması,[18]
- Güvenlik sistemini SMS kontrolü ile sınırlı tutmaması, ileri seviyede güvenlik sağlayan e-imza, akıllı anahtar gibi güvenlik mekanizmalarını işletmesi,[19]
- Dolandırıcılık işlemlerine dair bir alarm sistemi kurarak ilave güvenlik sistemi kurması ve
- Şüpheli işlemleri algılayabilecek bir güvenlik duvarı oluşturması[20] önem arz etmektedir.
Belirtmek gerekir ki, banka, dolandırıcılık olayında kusurun tamamen müşteride olduğunu ve kendisinin sorumluluğunun olmadığını ispat yükü altındadır. Bunu ortaya koyamadığı varsayımında, kusurun bankada olduğu kabul edilecektir.
Bu yönde Yargıtay içtihatları: “Mahkemece; iddia, savunma, toplanan kanıtlar, kısmen benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacıya ait paranın davalı bankaya karşı gerçekleştirilen sahtecilik işlemiyle hesaptan bir başka hesaba havale edildiği, bu durumun bankayı mevduatı iade etme yükümlülüğünden kurtarmadığı, davacıya verilen şifre ve parolanın davacının kusuru ile üçüncü kişi tarafından ele geçirildiğinin davalı tarafça kanıtlanamadığı, davacının hesabından para çekilmesinde kusurun tamamen davalı bankada olduğu gerekçesi ile, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı; davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.”[21]
“Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre, kart hamili olan davacıya atfedilecek somut herhangi bir kusur tespit edilmemekle, güven ve itibar müessesesi olan bankanın dolandırıcılık olayını engelleyebilecek teknolojileri transfer edip paranın hesaptan çıkmasını engelleyemediği, bankanın davacının zararından sorumlu tutulmasının gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA,”[22]
SONUÇ
Bankacılık işlemlerinin kayda değer bir kısmının dijital kanallardan yürütüldüğü günümüzde, dolandırıcılık faaliyetleri de değişim yaşamıştır. Özellikle, mağdurların güvenlerinin suistimal edildiği oltalama girişimlerine dair haberler, neredeyse her gün kamuoyuna yansımaktadır. Bu saldırılar neticesinde maddi ve manevi zarara uğrayan kişiler, bankaların buna engel olamadığı gerekçesiyle yasal yollara başvurmakta, buna karşın bankalar, – özellikle mağdurun bankacılık bilgilerini faillerle paylaştığı olaylarda – zararın karşılanmasının kendilerinden istenemeyeceğini öne sürmektedirler.
Uygulamada mahkemelerin konuyu ele alış şekli incelendiğinde ise, “müşteri bilgilerini paylaştığından, sorumluluk tamamen ondadır” şeklindeki genelgeçer savunmanın her somut olayda kabul görmediği anlaşılmaktadır. Buna göre, bankalar, Yargıtay içtihatlarında kabul edilen sorumluluklarını yerine getirdiklerini ve sistemlerini tamamen güvenilir hale getirdiklerini, kusurun da tamamen müşteriden kaynaklandığını ispat yükü altındadırlar.
Ancak, belirtildiği üzere, somut olayın şartlarına göre, banka ile müşteri müterafik şekilde kusurlu da olabilir. Örneğin, kendisini arayan dolandırıcıların direktiflerine uyarak banka hesabından dolandırıcıların hesabına yüklü bir meblağ geçiren müşterinin kusurlu olduğu söylenebilecektir. Bununla beraber, müşterinin olağan para çıkışlarına aykırı olan bu para transferini “şüpheli işlem” kategorisinde kabul etmeyen ve süreci duraklatmayan bankanın da ayrıca sorumluluğunun olduğu değerlendirmesi yapılabilecektir. Bu durumda ise banka, müşterinin zararını sadece kusuru oranında tazmin edecektir.
Av. Emir TÜRKİLERİ, LL.M.
[1] Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, 2020/2641 E., 2021/932 K., 02.03.2021 T. (https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 25.09.2026)
[2] Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 2021/448 E., 2022/1417 K., 02.11.2022 T. (https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 25.09.2026)
[3] Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi, 2020/76 E., 2021/344 K., 04.03.2021 T.. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 25.09.2026)
[4] Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 2014/13134 E., 2014/14794 K., 29.09.2014 T.(https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 25.09.2026)
[5] Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 2019/567 E., 2019/1346 K., 12.12.2019 T. (https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 25.09.2026)
[6] İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi, 2019/1665 E., 2022/99 K., 25.01.2022. T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[7] İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi, 2021/2798 E., 2023/1572 K., 08.06.2023 T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[8] Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, 2022/1832 E., 2024/11229 K., 18.11.2024 T. (https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[9] “son dönemde bankacılık uygulamalarında müşterilere ait kimlik bilgileri, resim ve imza örneklerinin karşılaştırılması yapılarak hesap sahibinin haberdar edilmesinin teamül haline geldiği halde davalı bankanın söz konusu işlemler sırasında ağırlaştırılmış sorumluluk gereği göstermesi gereken dikkat ve özeni göstermediği,” (Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 2021/446 E., 2022/2272 K., 23.03.2022 T., https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[10]“Bu bağlamda, internet bankacılığı hizmetini müşterilerine bankalar sunduğuna göre, bankaların internet bankacılığı sisteminin güvenliğine yönelik tüm tedbirleri almaları ve sistem hatalarını ve eksikliklerini gidererek sistemi bilinen en son teknolojik gelişmeye uygun hâle getirmeleri büyük önem taşımaktadır.” (İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi, 2019/1019 E., 2021/152 K., 11.02.2021 T., lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 28.09.2026, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[11] Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, 2022/1832 E., 2024/11229 K., 18.11.2024 T.(https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[12] İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi, 2021/2798 E., 2023/1572 K., 08.06.2023 T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[13] Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 2023/777 E., 2024/476 K., 25.09.2024 T.(https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[14] İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi, 2022/1021 E., 2026/276 K., 19.02.2026 T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[15]Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 2007/12559 E., 2009/1362 K., 09.02.2009 T.(https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 29.09.2026)
[16] Yargıtay, 11. Hukuk Dairesi, 2009/8126 E., 2011/1034 K., 01.02.2011 T., (https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 29.09.2026)
[17] Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi, 2021/975 E., 2023/581 K., 13.04.2023 T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 28.09.2026)
[18] İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi, 2023/920 E., 2026/207 K., 05.02.2026 T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 29.09.2026)
[19] İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi, 2021/279 E., 2023/979 K., 15.06.2023 T. (lexpera.com.tr, Erişim Tarihi: 29.09.2026)
[20]Yargıtay, 11. Hukuk Dairesi, E. 2021/4810, K. 2022/485, T. 21.01.2022.(https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 29.09.2026)
[21] Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 2010/14821 E., 2012/5766 K., 11.04.2012 T.(https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 29.09.2026)
[22] Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, 2016/15740 E., 2018/733 K., 19.02.2018 T., (https://karararama.yargitay.gov.tr/, Erişim Tarihi: 29.09.2026)





